در ستایش سرمایه‌گذاری نیک‌اندیشانه
کتابخانه ملی، بیمارستان پورسینای رشت، پرورشگاه مژدهی، آسایشگاه معلولین وسالمندان، خانه فرهنگ گیلان و ده‌ها نهاد ماندگار دیگر، محصول مستقیم بروکراسی‌های مدرن دولتی یا سیاست‌گذاری‌های کلان توسعه نبودند. این بناها به دست تجار، صنعتگران، پزشکان، ملاکان و خیّرینی پایه‌گذاری شدند که لزوما تخصص مستقیمی در امور فرهنگی، طبابت نوین، مدیریت مراکز درمانی یا پرورش کودکان بی‌سرپرست نداشتند؛ بلکه این «دغدغه حل مساله» بود که آنان را به حرکت وا می‌داشت.
آن‌ها سرمایه، اعتبار اجتماعی و مهم‌تر از همه «ریسک زیستن در ناشناخته‌ها» را…