مهاجرت

رشتِ عزیزم خیلی چیزها را از سر گذرانده و حتما زبان تیز مرا هم در حد چند خط تحمل خواهد کرد. 12 دی را گذاشتند روزِ رشت، شهری که در تمام عکس‌ها لبخندی زورکی دارد در حالی‌که خیابان‌هایش حتی یک بارانِ ساده‌اش را تاب نمی‌آورند. این شهر به معنای واقعی کلمه بدهکار کسی نیست. با این‌حال روز 12 دی، رشت را بزک می‌کنند در حالی‌که همین شهر، ناخواسته مشغول فرسوده کردن شهروندان خود است. بزرگ‌ترین سرمایه رشت، نه جهان شهرِ غذا و خوراک، بلکه بالاتر از آن صبوری مردمش است و بزرگ‌ترین سوءاستفاده علیه‌اش هم همین است. رشت و مردم آن…

هر روز ابعاد تازه‌تری از برنامه بلندمرتبه‌سازی در گیلان، طرحی که استاندار از حامیان اصلی آن به شمار می‌رود، آشکار می‌شود. طبق اطلاعات منتشرشده، ۲۰ نقطه در شهر‌های آستارا، چابکسر، رودسر، بندرانزلی و رشت با مجموع مساحتی حدود ۱۲۰ هکتار برای اجرای این برنامه شناسایی شده‌‌اند. به‌ نظر می‌رسد بلندمرتبه‌سازی در رشت قرار است ذیل ابرپروژه‌‌‌‌هایی تعریف شود که شاخص‌‌ترین نمونه آن پروژه موسوم به جام‌جم است. طرحی با کاربری‌‌های متنوع مسکونی، تجاری، اداری و آموزشی که از آن به‌عنوان یکی از بزرگ‌‌ترین پروژه‌‌های ساختمانی…

میدان شهرداری، پارک شهر، سبزه‌میدان و چند نقطه‌ پرتردد رشت دودآلود است. از سرب و مازوت و سوخت غیراستاندارد خودروها گرفته تا انواع مخدر که دست به دست می‌چرخند و ته‌مانده‌‌ تمام این‌ها در زرجوب و گوهررود و روح و روان ما رسوب می‌کند. و بومیان، مسئولان، مسافران و مهاجران هنوز به پایکوبی و مزاح مشغولند. گیلان دیگر «بهشت سبز» نیست؛ یا دست‌کم اگر هنوز چنین لقبی را یدک می‌کشد، بیشتر شبیه یک برچسب تبلیغاتی است تا یک واقعیت زیست‌پذیر. آن‌چه امروز در این استان می‌گذرد، نه توسعه است و نه حتی رشد طبیعی جمعیت؛…

گیلان، سرزمینی که ریشه‌‌هایش در آواز باران و گستره سبز طبیعت تنیده است، این روزها در گذرگاهی از تغییر پیوسته اما ژرف ایستاده؛ تغییری که لایه‌‌های زبان، سبک زندگی و هویت فرهنگی مردمش را بی‌صدا دگرگون می‌کند. استان‌های شمالی در سال‌‌های اخیر با موجی از تحولات اجتماعی، فرهنگی و محیط‌زیستی روبه‌رو هستند؛ تحولات گسترده‌ای که نه‌تنها محصول شرایط محلی، بلکه بازتاب تغییرات اقلیمی، فشار‌های محیطی، جابه‌جایی‌‌های جمعیتی و حضور گسترده مسافران فصلی و گردشگرنماها در سطح استان است. نخستین جلوه این تغییر را…

ردپای مهاجران همواره  با روایتی غریب درهم آمیخته است. هنگام رفتن نمی‌توان خانه را در چمدان جای داد و راهی شد. و این اندوهی عظیم است که در اعماق قلب مهاجران ریشه می‌دواند. رنج پشت سر نهادن وابستگی‌ها در تاریک و روشن روزهای عمر تا همیشه همراه آنانی‌ است که مسیر رفتن را انتخاب کرده‌اند، رنجی که در کنج تنهایی یا هیاهوی جمع‌، زورقی سرگردان در دریای احساس آدمی می‌شود. از سوی دیگر دشواری‌های وفق‌یافتن با زبان، فرهنگ و شرایط زندگی در سرزمینی دیگر  نیز ازجمله چالش‌های مهاجرت است. آنان که کوه‌ها و دریاها را پشت سر…

گروه گزارش: وحیده اسماعیلی، نرگس ابهری - احداث کارخانه سیمان دیلمان در اوایل دهه ۸۰، اواخر دولت دوم سیدمحمد خاتمی و استانداری محمد سلطانی‌فر کلید خورد. دورانی که ایران به رشد اقتصادی بالای ۸ درصد نایل آمده بود و هر مقام و مسئولی دست به کار شده تا امور شهر و منطقه خود را سروسامانی دهد. به‌واسطه همین رونق اقتصادی بود که در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد و استانداری مهدی سعادتی، راه‌اندازی این کارخانه جدی گرفته شد و طی ۱۰ سال پس از آن در دولت حسن روحانی و استانداری محمدعلی نجفی در روستای گولک دیلمان، این…

مدیرکل حفاظت محیط‌زیست گیلان گفت: درمرحله گذر از مرحله تاب‌آوری پذیرش جمعیت هستیم. افزایش جمعیت در اکوسیستم‌‌های مختلف استان آسیب‌رسان و غیرقابل برگشت خواهد بود. «فرهاد حسینی طایفه» به ایرنا اظهار کرد: تراکم جمعیتی در گیلان با ۱۴ هزار کیلومترمربع مساحت بیش از سایر استان‌هاست. مدیرکل حفاظت محیط‌زیست گفت: درحال عبور از مرحله تاب‌آوری هستیم اما به‌زودی این وضعیت غیرقابل بازگشت خواهد بود؛ تاب‌آوری و اشغال این سرزمین به درجه‌ای رسیده که باید به این مساله بیاندیشیم که تا چه میزان جمعیت مهاجر را پذیرا…

گیلان، استانی که سال‌ها با طبیعت سبز، شالیزارهای گسترده، هوای پاک و فرهنگ ریشه‌دارش شناخته می‌شد، امروز در پیچ خطرناکی از مسیر توسعه قرار گرفته است؛ مسیری که در آن سرمایه‌گذاری و گردشگری به‌جای آن‌که در چارچوب برنامه‌ریزی هدفمند و توسعه پایدار معنا پیدا کنند، به بهانه‌ای برای تخریب محیط‌‌زیست و تغییر چهره اجتماعی استان تبدیل شده‌اند. واقعیت آن است که سرمایه‌گذاری بدون مکان‌یابی دقیق، بدون توجه به ظرفیت‌های زیستی و بدون در نظر گرفتن منافع بلندمدت مردم بومی، نه‌تنها کمکی به اشتغال و رونق اقتصادی نمی‌کند، بلکه به…

نقل است؛ خیلی وقت پیش، زمانی که مستبد کم بود و یک لقمه نانِ رعیتی پیدا می‌شد و طول و عرض اراضی منابع‌طبیعی و ملی و کشاورزی گیلان، دایما در حال آب رفتن و اشغال توسط بیگانگان نبود؛ جماعتی مشروطه دوست و اما پیگیر و دلسوز، یک‌سال آزگار منتظرِ نطقِ نماینده‌شان در روزنامه مجلس بودند و آخرش هیچ. تا جایی‌که آن‌هایی که آتش‌شان تند بود سر یک پرس چلوکباب، هر هفته شرط می‌بستند که این هفته حتما وکیل‌شان نطق خواهد کرد. شش ماه آزگار گذشت و هر هفته شرط را می‌باختند و به گواهی نزدیک بود مانند رعیت‌هایِ لشت‌نشایی برای نانِ تمام روز خود…

موج معکوس مهاجرت به گیلان، که این‌بار از کلان‌شهرها و بخش‌هایی از پایتخت به‌سوی این استان جریان یافته در حال دگرگون کردن لایه‌های فرهنگی، زبانی و ‌محیط‌زیستی گیلان است. این تغییر جهت تاریخی نه‌تنها زبان و هویت گیلکی را در موقعیتی تازه قرار داده، بلکه ظرفیت محدود زیرساخت‌ها و محیط ‌زیست استان را با چالش‌هایی مواجه کرده که بدون سیاست‌گذاری دقیق، می‌تواند سیمای آینده گیلان را به‌شدت تحت‌تأثیر قرار دهد. گیلان در دهه‌های گذشته بیشتر ایفاگر نقش «مبدأ مهاجرت» بود تا مقصد آن؛ بسیاری از ساکنان به‌ویژه جوانان…