ماهها پس از افتتاح روگذر شهید باهنر و یک ماه پس از افتتاح روگذرهای نیروی دریایی و امام حسین (ع)، ترافیکهای جهنمی دوباره به شهر رشت برگشته است.
شهری که با گشایش مسیرهای جدید یا تعریض کوچههای ماشین رو بهجای خیابانهای مملو از خودروهای بومی و گردشگران تهرانی این روزها شاهد مخروبههایی بهنام کوچه است.
کوچههای تنگ و باریک پر از چالههای عمیق و دستاندازهای ریز و درشت بهتدریج هر خودرویی را از عبور و مرور از این مسیرهای فرعی میترساند. تصور و تجسم بودجههای هنگفتی که در ۵ روگذر اخیر شهر صرف شده در مقایسه با آنچه که این کوچهها نیازمند مرمت و تعمیرند ناباورانه دچار شگفتی میشویم؟ واقعا صرف این هزینههای ناچیز از سوی شهرداری رشت مگر شامل چه بودجهای میشود که سالهاست شهرداری رشت از اجرای آسفالت یا مرمت این کوچهها صرفنظر میکند؟ اساسا بودجههای شهر به کدام نیازها و ضرورتها اختصاص مییابد که یکی از حیاتیترین معضل شهر به اینصورت به ندانمکاری مدیران شهرداری افتاده است؟
در این گزارش، تنها یک محدوده کوچکی از شهر (کوچههای محدود به ساختمان شهرداری) عکسبرداری شده که شدت خرابیها آنچنان وسیع بود که نیازی به عکسبرداری از بخشهای دیگری ندیدیم. اما حیرت ما این بود واقعا متولی این کوچههای پرچاله در بین این سازمان و عریض و طویل متولی ندارد؟ چرا کوچههای شهر ساماندهی نمیشود؟ درآمدهای شهر صرف چه نیازها و ضرورتهای شهر میشود؟
*این عکسها از این مناطق گرفته شدهاند:
- کوچه انقلاب به سمت هتل اردیبهشت
- تقاطع کوچه نشاط و انقلاب، نرسیده به هتل اردیبهشت
- نرسیده به تقاطع نشاط و کوچه انقلاب
عکاس: مجتبی محمدی
