خیابان‌های لاهیجان

هر صبح وقتی دخترم را به مدرسه می‌برم، خیابان‌های لاهیجان مانند صحنه‌ای زنده از زندگی روزمره جان می‌گیرند و همیشه فکر می‌کنم که این شهر، برخلاف بیشتر شهرها، چراغ قرمز ندارد، یا دست‌کم، روح شهر هنوز با چراغ قرمز کنار نیامده است. مردم این‌جا پیش از آن‌که نوری مجبورشان کند بایستند، خودشان مکث می‌کنند. رانندگی بیشتر شبیه گفت‌وگوست تا رقابت. شبیه مکالمه‌ای کوتاه با نگاه، اشاره‌ی دست، یا کم‌کردن سرعت. این ریتم آرام تصادفی نیست. شهری که بازار، چای‌خانه، باغ چای و میدان، نقش فضای گفت‌وگو را داشته‌اند، طبیعی است که…