یاسمن ابراهیمی 8 پست 0 دیدگاه

سخن از جنگ، اگر تنها به صدای انفجار و تصویر دود و آتش فروکاسته شود، نیمی از حقیقت پنهان می‌ماند. جنگ، پیش از آن‌که دیوارها را فرو بریزد، نظم زیست را در هم می‌شکند. پیش از آن‌که شهری را…
ادامه مطلب ...

دود با حسی شبیه یادداشتی جا مانده روی میز شروع می‌شود: عذرخواهی کوتاه، کم‌گویی ناگزیر، و خانه‌ای که باید از ما و از تو یکسان استقبال کند. همین حس، منطق رمان را توضیح می‌دهد. …
ادامه مطلب ...

شب با همه ترافیک خستگی‌اش، آرام آرام از پشت پنجره بالا می‌آید. به زنی فکر می‌کنم که روی میز کوچک آشپزخانه نشسته چراغ حلقه‌ای هنوز روشن است. همان چراغی که روزگاری سایه‌ها را پس می‌راند و…
ادامه مطلب ...

میان مه و باران روزهای عید، جاده‌ی سیاهکل به دیلمان مثل نخی سبز از شانه‌ی جنگل بالا می‌رود. دیلمان همان جاده‌ای که روزگاری راه قدیمی ورود به گیلان بود. از انبوه و شاه‌شهیدان و دیلمان…
ادامه مطلب ...

واپسین روزهای اسفند است، شهر انگار زیر پوستی نازک و ترک‌ خورده نفس می‌کشد، پوستی که هم از سرما سفت شده، هم از گرانی و خبر های نگران‌کننده جنگ کش آمده. خیابان‌ها شلوغ‌ هستند، اما این…
ادامه مطلب ...

صبح سرد زمستانی است. برگه‌های بزرگ کالابرگ به در مغازه‌ها چسبیده‌اند، همان «کالابرگ ۱۴۰۴» که این روزها همه درباره‌اش حرف می‌زنند... بعضی‌ها کارت می‌کشند و سری تکان می‌دهند، بعضی دیگر با…
ادامه مطلب ...

در حافظه جمعی ما، زمستان با سرما تعریف می‌شود، با بخار نفس‌ها، با آسمان خاکستری، با بارانی که بوی خاک را زنده می‌سازد. اما وقتی در میانه‌ی زمستان، هوا گرم‌تر از حد انتظار است و بارش‌ها…
ادامه مطلب ...

هر صبح وقتی دخترم را به مدرسه می‌برم، خیابان‌های لاهیجان مانند صحنه‌ای زنده از زندگی روزمره جان می‌گیرند و همیشه فکر می‌کنم که این شهر، برخلاف بیشتر شهرها، چراغ قرمز ندارد، یا دست‌کم،…
ادامه مطلب ...