زنان حاملان بار هستی‌اند؛ از همان لحظه‌ای که بار برمی‌دارند و نه ماه آن را در بطن خود حمل می‌کنند. و چه باری در جهان گران‌قدرتر از فرزند؟ اما زنان در طول تاریخ، هدف سنگ‌هایی بوده‌اند که جهان مذکر به سویشان پرتاب کرده است؛ سنگ‌هایی از جنس تبعیض، تحقیر، نابرابری و انکار حق انتخاب. آنان نه تنها بار هستی را بر دوش کشیده‌اند، بلکه بار سنگین تاریخی را نیز به دوش برده‌اند که اغلب، مردان روایتش کرده‌اند.
«بار هستی» عنوان نمایشگاه آثار ژاله خیاط در خانه فرهنگ گیلان است. این هنرمند با ۲۳ تابلو با تکنیک رنگ و روغن، طراحی، چاپ مونوپرینت، چاپ لینولئوم و یک اثر حجمی، سنگینی این «بار هستی» را برایمان روایت کرده است.
ژاله خیاط در بیانیه نمایشگاهش می‌گوید: “در مجموعه‌ی بار هستی، بدن زن نه صرفا به‌مثابه‌ی موضوعی برای بازنمایی، بلکه به‌عنوان سوژه‌ای درگیر با مناسبات پیچیده‌ی زیستن، مراقبت، بازتولید، مسئولیت و فشار شکل می‌گیرد.
«بار» در این‌جا تجربه‌ای انباشته و درونی‌شده است که در طول زمان بر بدن و ذهن رسوب می‌کند و به بخشی از تجربه‌ی سوژه از خویشتن و جهان بدل می‌شود.
در نقاشی‌ها، بدن‌های زنانه در وضعیت‌های مختلفی از مواجهه با سنگ قرار می‌گیرند. در بخش حجمی مجموعه، سنگِ معلق، به جای آن‌که صرفا جسمی سنگین و قابل لمس باشد، به حضوری ذهنی و روانی تبدیل می‌شود؛ باری که ممکن است حتی در غیاب بدن نیز در فضا باقی بماند.
به این ترتیب، «بار هستی» از بازنمایی زنِ حامل بار به پرسشی درباره‌ی چگونگی ساخته‌شدن، درونی‌شدن و تداوم بار در تجربه‌ی سوژه حرکت می‌کند. سنگ در این معنا، همان چیزی است که هم در جهان وجود دارد و هم در ذهن استمرار پیدا می‌کند؛ وزنی که شاید بتوان از آن کاست، اما نمی‌توان به سادگی از حضورش خارج شد.”
ژاله خیاط متولد ۱۳۷۱ در رشت است. او نقاشی را از حدود ۱۳ سال پیش به شکل حرفه‌ای دنبال کرده و بیش از ۱۰ نمایشگاه گروهی در رشت و تهران داشته است. نمایشگاه آثارش در خانه فرهنگ گیلان، نخستین نمایشگاه انفرادی اوست.
این نمایشگاه از ۲۵ تا ۳۰ مهر ۱۴۰۵ در خانه فرهنگ گیلان، واقع در رشت، ساغریسازان، بن بست سمیعی، در معرض تماشای علاقه‌مندان قرار دارد.
عکاس: فاطمه خاکباز
