امید به زندگی

امید به زندگی در ایران به ۸۰ سال رسیده است.‌ وقتی هفته پیش در مراسم روز جهانی جمعیت از سوی مسئولی این خبر اعلام شد، شاید باید لبخند بر لب ما می‌نشاند، اما این روزها، اوضاع و احوال زندگی  برای بسیاری از مردم چنان است که دل و دماغ اندیشیدن به شاخص آماریِ نشان‌دهنده متوسط طول عمر در جامعه را ندارند. وقتی گذران زندگی چنان سخت است که پشتِ سر گذاشتن یک ماه یا برای بعضی‌ حتی یک روزِ دیگر، به‌سان بر زمین نهادن باری عظیم از گرده‌ای زخم خورده است، چگونه می‌توان به ۷۰ و ۸۰ سالگی فکر کرد. وقتی خواسته‌های آدمی محدود شود…

در بسیاری از خانه‌های ایرانی، داستان مراقبت از سالمندان شبیه هم است. سال‌ها پرستاری از پدر یا مادری که آلزایمر یا بیماری‌های دیگر توان حرکت را از او گرفته است. خانواده نگارنده نزدیک شش سال درگیر این مراقبت بودند و بار بیشتر بر دوش خواهر کوچکترم افتاد؛ پوشک و دارو، زخم بستر و شب‌های بی‌خوابی. سختی کم نبود. شب‌ها بیدار بودیم، بدن‌هایمان درد می‌کرد، اما دلمان گرم بود که مادر کنارمان است و گاهی با یک لبخند ساده، تمام خستگی‌ها را می‌زدود. این تجربه تنها یک خانواده نیست؛ نمایی از آینده‌ای است که بسیاری از خانواده‌های…