میدانداری در سوگ
اینروزها که در فضاهای خصوصی و عمومی، پیگیری نام کشتگان، دیدن عکسهایشان، و مشاهده تصویرهای سوگواری خانوادهها، بخش عمدهای از زیست پسافاجعه ما را میسازد، گاهی اشک /گاهی فلج عاطفی و گاهی فریاد/ گاهی سکوت، ما را در پیوندگاه همدلی فعال و فرسودگی قرار میدهد.
بیشترِ ما کمکم از «چه شد»های شوکهکننده در جستجوی «چراها» و « چه باید کرد»های قانع کننده و امیدبخش به خواندن و شنیدن تحلیلهای سیاسی و اجتماعی گوناگون روی آوردیم تا خود را از آن تاریکی مطلق بیرون بکشیم؛ بلکه راهی برای تابآوری پیدا کنیم.
باید…