زخم سبز
رشت، نگین فراموششده شمال، در حال مرگی تدریجی و خاموش است؛ مرگی که حاصل نگاهی سودجویانه به منابع طبیعی و اجرای پروژههایی برای نابودی آن است. این فرآیند نه ناشی از بیبرنامگی یا ناآگاهی، بلکه نتیجه برنامهریزی از پیش طراحیشدهای است که مسؤولان شهر خود بانی آن بودهاند.
شهر باران اکنون در حال خفهشدن است: خفه در دود خودروها، خفه در زبالههای انباشته در مسیر رودخانهها و خفه در ساختمانهای بلندی که مانند قارچهای سمی، بیهیچ برنامه و منطقی از هر سو سر برمیآورند و فضای شهر را مسموم کردهاند.
اما آیا…