وظیفه من ترسیم شعر زندگی این مردمان بود
در این متن فعل گذشته به کار نمیبرم زیرا زندگی کپورچالی در عکسهایش ادامه دارد.
«کپورچالی» نماد شور زندگی است، کسی که دنیای اطرافش را مثل منظرهیاب دوربین نگاه میکند و همه جا را عکس میبیند. تالش و جنگلنشینان به نام او و لنز دوربین او گره خوردهاند. حتی نوشتن از کپورچالی نیز شورانگیز است مانند عکسهایش، برخوردش و رفتارش که عشق و مهربانی را به پاکی باز میتاباند همچون آینه دوربین.
کپورچالی با مردم کوهپایه و جنگل و ییلاق زیسته،گریه کرده و خندیده و تمام این گریهها و خندهها را با دوربین ثبت کرده…