ملت

دستاورد 60 روز اخیر هرچه نباشد، چراغ وطن دوستی را شعله‌ور کرده است. بازگشت به «من ایرانی» و تاریخ و فرهنگی که پیش از این کمتر ورق می‌خورد. و در این میان خوانش «شاهنامه» سروده «حکیم ابوالقاسم فردوسی» به‌عنوان مهمترین میراث ادبی ملی جایگاه والاتری دارد. بعید است کسی شاهنامه خوانده باشد و نداند که فردوسی در پایان هر داستان، یک پیام اخلاقی مبتنی بر خِرَد به خواننده‌اش توصیه می‌کند؛ همچون این مصرع« تو داد و دَهِش کن فریدون تویی» با این حال، برای درک بهتر زبان فردوسی و رمز و راز داستان‌های اساطیری و…

این متن در قالب پرده‌های کوتاه و پیوسته نوشته شده است. هر پرده روایتی مستقل است، اما همه‌ آن‌ها در کنار هم داستانی واحد می‌سازند: داستان ملتی که از وعده‌ی «سهم بیشتر از کف» آغاز می‌کند و در مسیر توسعه به خاک، آب، حافظه و ریشه‌های خود پشت می‌کند. زبان متن ساده و بی‌پرده است، تا جایی که به سندی نمایشی از وضعیت امروز ایران نزدیک شود. با این حال، در لحظاتی از استعاره، تکرار و صداهای کُر برای خلق لایه‌های شاعرانه و تاریخی بهره می‌گیرد. صحنه‌ها کوتاه‌اند، شخصیت‌ها گاه بی‌نام می‌مانند، و صدای «کُر»…