خیریه

کتابخانه ملی، بیمارستان پورسینای رشت، پرورشگاه مژدهی، آسایشگاه معلولین وسالمندان، خانه فرهنگ گیلان و ده‌ها نهاد ماندگار دیگر، محصول مستقیم بروکراسی‌های مدرن دولتی یا سیاست‌گذاری‌های کلان توسعه نبودند. این بناها به دست تجار، صنعتگران، پزشکان، ملاکان و خیّرینی پایه‌گذاری شدند که لزوما تخصص مستقیمی در امور فرهنگی، طبابت نوین، مدیریت مراکز درمانی یا پرورش کودکان بی‌سرپرست نداشتند؛ بلکه این «دغدغه حل مساله» بود که آنان را به حرکت وا‌ می‌داشت. آن‌ها سرمایه، اعتبار اجتماعی و مهم‌تر از همه «ریسک زیستن در ناشناخته‌ها» را…

داستان بودن بعضی نفرات، زندگی را ژرفا می‌بخشد، مهر را معنا می‌کند و نگاه را از امید آکنده می‌سازد. و اما «فریده پاغنده» یکی از آنان بود که بودنش و ماندنش بر این دنیا روشنی می‌افزود و بر زخم‌ها مرهم می‌نهاد. اینک رفتنش اندوهی گران است که بر جان اهالی یک شهر نشسته است. در اذهان آن‌ها که او را می‌شناختند، روایت روشن مادری بود. او سال‌ها در کسوت بانویی نیکوکار و همچنین یک ماما در مسیر تسکین دردها گام برمی‌داشت. همواره دلنگران زخم‌خوردگان بود. پای حرف‌هایش که می‌نشستیم، از رنج کودکان محروم و دشواری‌های معیشت زنان…