طبیعت

آیین بزرگداشت زنده‌یاد «محمد کوچک‌پور کپورچالی» عکاس برجسته و ثبت‌کننده میراث تصویری ماندگار از طبیعت فرهنگ و زندگی مردم گیلان با حضور خانواده، هنرمندان، عکاسان و پژوهشگران در گالری کلهر رشت برگزار شد. در این مراسم چهره‌های شاخص عرصه عکاسی و فرهنگ کشور و استان از جمله سیف الله صمدیان، کریم ملک‌مدنی، مهدی منعم و فرهاد مهرانفر با مرور آثار و زندگی حرفه‌ای این هنرمند از نقش ماندگار او در ثبت فرهنگ، طبیعت و زیست بوم گیلان سخن گفتند.

گاهی اندوه یک شهر را نمی‌توان در آمارها و گزارش‌های رسمی یافت؛ باید آن را در سکوت خیابان‌های قدیمی، در بادِ نمناک دریای خزر، در سایه درختان کهنسال و در نگاه مردمی جست که هر روز بخشی از هویت سرزمینشان را از دست می‌دهند. امروز، تصویب ضوابط جدید بلندمرتبه‌سازی در رشت و انزلی، برای بسیاری از شهروندان، متخصصان و دلسوزان گیلان تنها یک تصمیم فنی یا اقتصادی نیست؛ بلکه نقطه‌ای سرنوشت‌ساز در آینده این سرزمین است. تصمیمی که اگر بدون شناخت دقیق از ظرفیت‌های محیطی، اقلیمی، اجتماعی و فرهنگی و زیرساختی این دو شهر اجرا شود، می‌تواند…

سال ۱۳۸۵ برای نخستین بار استاد محمد کوچکپور را در گالری شخصی‌اش در کپورچال ملاقات کردم؛ دیداری که آن روز شاید برای من فقط آشنایی با یک عکاس شناخته‌شده بود اما امروز که به آن فکر می‌کنم، می‌بینم به یکی از مهم‌ترین نقطه‌عطف‌های زندگی حرفه‌ای‌ام تبدیل شده است. ساعت‌ها میان عکس‌هایش قدم زدم. به روایت‌هایش گوش دادم و با شوقی که برای تعریف داستان هر تصویر داشت، روبه‌رو شدم. آن روز، بیش از آنکه درباره نور، کادر یا ترکیب‌بندی چیزی یاد بگیرم، فهمیدم نگاه یک عکاس چگونه شکل می‌گیرد و آموختم عکاسی فقط ثبت یک تصویر نیست؛…

در میان عکاسان بوم‌شناس و طبیعت‌گرای ایران، «محمدکوچک‌پور کپورچالی» سیمایی نادر است. او علاوه بر مقبولیت و جلوه‌گری در میان جامعه‌ هنری (هنرمندان، منتقدان و مخاطبان) به دلیل خلق و ثبت آثار عکاسانه منحصر به‌فرد، خارج از قاعده‌ بازی جریان‌ها و محافل صاحب‌رای و بی‌نیاز از حمایت‌ها و تائیدهای نهادهای رسمی، در میان توده‌ مردم نیز چهره‌ای شناخته شده و محبوب است. اتفاقی که فکر نمی‌کنم برای هیچ عکاس معاصر او این گونه رخ داده باشد.   محمدکوچک‌پور از ارتفاعات اِشکورات گرفته تا سیاهکل، انزلی، رشت، فومنات، تالش و حتی خلخال و…

محمد کوچک‌پور کپورچالی جزو اولین عکاسان گیلانی بود که عکاسی مستند را در دهه‌ شصت خورشیدی در گیلان شروع کرد. او به دلیل این‌که عاشق عکاسی در دامان طبیعت بود، زمان زیادی را خارج از خانه و در دل جنگل‌های تالش در جستجوی سوژه‌ای بکر، در کنار مردمان بومی سپری می‌کرد. کوچک‌پور به واسطه‌ رابطه‌ عاطفی عمیقی که با سوژه‌ها پیدا می‌کرد، جزیی از سوژه شده و بیشتر اوقات، شب‌ها و روزها را در کنار جنگل‌نشینان می‌مانند و عکاسی می‌کرد. محمد هیچ‌وقت تحت‌تاثیر عکاسان دیگر نبود و نگاهِ منحصر به فرد خویش را داشت. نگاهی که…

پس از سال‌ها دسته بزرگی از قوهای گُنگ وارد تالاب انزلی شد. «آلن پطروسیان» فعال محیط‌‌زیست و بنیان‌گذار نهضت پرنده‌نگری تالاب انزلی در گفت‌وگو با مرور ضمن اعلام این خبر، گفت: هر ساله از اواخر پاییز جمعیت چشم‌گیر پرندگان از سرزمین‌های سردسیر و به‌ویژه نواحی شمالی دریای کاسپین (رود ولگا) برای زمستان‌گذرانی به تالاب انزلی مهاجرت می‌کنند و تصاویر، وقایع و خاطراتی شگفت‌انگیز از خود برای جامعه محلی و گردشگرانِ دوستدار طبیعت برجای می‌نهند.  وی افزود: یکی از این پرندگان که جایگاه پراهمیتی در زیست‌بوم طبیعی، جامعه محلی…

آلن پطروسیان/روزنامه پیام ما- اوایل مهرماه گذشته قایقرانان محلی و اعضای نهضت پرنده‌نگری تالاب انزلی در حین پایش و گشت‌زنى متوجه رویش گیاه جدید و متعددی در حاشیه شمالى پهنه آبى تالاب انزلى روى آب شدند. دقیقا پس از تابستانى که این حاشیه در خشکى بى‌سابقه تالاب، حدود ۹۰۰ متر عقب‌نشینى کرده بود. پس از مدتی و با رشد نسبی، مشخص شد این گیاه جوانه درخت صنوبر است. در دوره خشکى تالاب بذر پنبه دانه خود را از باغ‌هاى اطراف حریم طبیعى سراسر تالاب در هوا رها کرده و با بادهای شمالی به بستر بدون آب، اما مرطوب تالاب رسانده است.…

برنامه مشارکتی مقابله با آروجیا، گیاه غیربومی و مهاجم، با همراهی دوستداران طبیعت، هفتم آبان ۱۴۰۴ برگزار شد. آروجیا، قدرت تکثیر بالایی دارد. تعداد بذر آن در یک میوه پیله مانند تا 400 بذر در یک میوه و ده‌ها میوه در هر گیاه است و قابلیت پراکنش بذر تا شعاع ۳۰ کیلومتر را داراست. برای مقابله با گسترش آروجیا در طبیعت گیلان به دلیل  ویژگی‌های منحصر به‌فردی که دارد،با توجه به تناسب بودجه اختصاص یافته،همکاری سه گروه اصلی دهیاران و ساکنین روستا،کوهنوردان و گروه‌های طبیعت‌گرد و سازمان‌های منابع‌طبیعی، جهاد…

پایش حیات وحش در تعریف علمی، فرایندی نظام‌مند برای گردآوری داده‌های معتبر درباره جمعیت‌ها، زیست‌گاه‌ها و روندهای بوم‌شناختی است. این کار شالوده‌ای برای تصمیم‌گیری مدیریتی است و نیازمند طراحی دقیق، روش‌های علمی و تحلیل بی‌طرفانه می‌باشد. به بیان ساده، پایش واقعی با صبر، استمرار و شواهد عینی معنا پیدا می‌کند، نه با چند تصویر زیبا یا گزارش‌های کوتاه‌مدت. بااین‌حال، در سال‌های اخیر پدیده‌ای تازه پدیدار شده است: ورود اینفلوئنسرها و کاربران پرمخاطب شبکه‌های اجتماعی که فعالیت خود را با عنوان «پایش حیات وحش» معرفی…

برگزاری نشست‌هایی با عنوان‌های پرزرق‌وبرق مانند «اجلاس سازندگان و توسعه‌گران کشور» اگرچه در ظاهر تا حدودی می‌تواند فرصتی برای تبادل دانش و هم‌افزایی میان طراحان و معماران باشد، اما در عمل اغلب به پوششی برای نوعی «توسعه‌گرایی شتاب‌زده» بدل می‌شود؛ توسعه‌ای که نه با ظرفیت‌های بومی سازگار است و نه با حساسیت‌های محیط‌زیستی مناطق میزبان هم‌خوانی دارد. وقتی شفافیت در روند اخذ مجوز، انتخاب سخنرانان و حضور نهادهای علمی و محلی کم‌رنگ باشد، چنین رویدادهایی بیش از آن‌که گفت‌وگوی سازنده‌ای درباره پایداری باشند، به تریبونی برای تبلیغ…