محمد کوچکپور کپورچالی جزو اولین عکاسان گیلانی بود که عکاسی مستند را در دهه شصت خورشیدی در گیلان شروع کرد. او به دلیل اینکه عاشق عکاسی در دامان طبیعت بود، زمان زیادی را خارج از خانه و در دل جنگلهای تالش در جستجوی سوژهای بکر، در کنار مردمان بومی سپری میکرد.
کوچکپور به واسطه رابطه عاطفی عمیقی که با سوژهها پیدا میکرد، جزیی از سوژه شده و بیشتر اوقات، شبها و روزها را در کنار جنگلنشینان میمانند و عکاسی میکرد.
محمد هیچوقت تحتتاثیر عکاسان دیگر نبود و نگاهِ منحصر به فرد خویش را داشت. نگاهی که سرشار از سادگی بود و از طبیعت اطرافش الهام گرفته بود، نگاه وی چونان نگاه معصوم یک کودک روستایی خالص و بیادعا بود و این نکته بارز و مهم آثار کوچکپور به شمار میرفت.
به همین جهت، عکسهای او مخاطب خاص ندارد. همه اقشار از پیر و جوان، زن و مرد، بیسواد و باسواد از دیدن عکسهای او لذت میبرند و با آن ارتباط عاطفی برقرار مینمایند.
کوچکپور کپورچالی بدون آنکه دنبال تقلید از دنیای بیرون باشد، دنیای درون خویش را کشف کرد. او همچون دیگر هنرمندان خودآموخته، آنچه را احساس میکرد، به تصویر میکشید.
عکسهای او از زندگی مردم تالش و طبیعت بکر آن، چونان کشیدن راهی در بیراهها بود. راهی که شاید خاکی باشد، اما از آنِ اوست و عکاسان دیگر ادامهدهنده و کاملکننده این راه خواهند بود…