انزلی

«یرما» در انزلی چشم‌ها را به ضیافت تماشا فرا می‌خواند. این نمایش که نوشته «فدریکو گارسیا لورکا» است، با کارگردانی و مترجمی «حسین زینالی» و به همت موسسه فرهنگی هنری گیل تی‌تی روی صحنه می‌رود. «حسین زینالی» در گفت‌وگو با مرور اظهار کرد: فدریکو لورکا خالق سه تراژدی به نام‌های «یرما»، «عروسی خون» و «خانه برنارد آلبا» است. «یرما» داستان زنی است که به دنبال مادر شدن با توجه به شرایط اجتماع و اوضاع واحوال همسرش و همچنین سنتی بودن جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند، دچار مشکلاتی می‌شود که در پایان داستان ما با یک…

آمارهای سالیانه سفر به خصوص پس از تعطیلات ملی مانند نوروز یا تابستان از حضور میلیون‌ها گردشگر در گیلان خبر می‌دهند. رقم‌های مشابهی برای تعداد مسافران ورودی به بندر انزلی و غازیان با تکیه بر بازدید از دریا، ساحل، تالاب و آثار تاریخی آن ارایه می‌شود. یکی از مهم‌ترین خدمات برای مسافران، اقامت است: هتل، هتل آپارتمان، مهمانسرا، ویلا و خانه‌های اجاره ای و ... .کمبود در کمیت، همواره در اخبار و در میان فعالان گردشگری مطرح بوده است، اما با تغییر ذائقه و افزایش تجربه سفر میان مسافران، کیفیت به فاکتوری مهم‌تر برای کسب…

خطاب به جناب آقای دکتر حق شناس جناب آقای استاندار؛ این نامه، درباره چند ساختمان بلند نیست. درباره آینده گیلان است. درباره شیوه‌ای است که امروز برای تصمیم‌گیری درباره سرنوشت شهرهای این سرزمین برگزیده‌ایم؛ شیوه‌ای که آثار آن تنها به امروز محدود نمی‌شود، بلکه کیفیت زندگی نسل‌های آینده را نیز متاثر خواهد کرد. ما امضا کنندگان نامه‌ای برای آینده گیلان؛ متشکل از معماران، شهرسازان، متخصصان محیط‌زیست، استادان دانشگاه، پژوهشگران، مهندسان، اهالی فرهنگ و هنر، کنشگران‌اجتماعی و شهروندان دغدغه‌مند نه با توسعه،…

دیروز: اگر ساکنین اولیه غازیان و انزلی را همان افرادی که به قصد صید ماهی به این پهنه آبی توجه کردند بدانیم، اولین شکل سکونت در این مکان را هم احتمالا باید موقت و مخصوص به ماهیگیران بدانیم. قدیمی‌ترین انواع اقامتگاه شناور که حتی در یاد و خاطره نسل طلایی جمعیت ساکن در شهر به جا مانده، "گاجامه‌ها"بودند. سرپناهی شناور که با نی، کاه و چوب، وی قایق‌های چوبی، یعنی"لوتکا"ساخته می‌شدند و در کناره تالاب و رود برای استراحت و همزمان کمین و انتظار برای ماهی‌ها استفاده می‌شدند. شاید تصویر اولیه از این شهر، همجواری تعدادی…

آنچه در ادامه می‌آید، صرفا پاسخ به چند پرسش نیست؛ بلکه حاصل سال‌ها تجربه در طراحی سازه، ارزیابی رفتار لرزه‌ای ساختمان‌ها، مطالعات ساختگاه و مشارکت در پروژه‌های عمرانی شمال کشور است. این یادداشت نه مخالفتی با بلندمرتبه‌سازی است و نه دفاعی بی‌قید و شرط از آن؛ بلکه تاکیدی است بر این اصل که توسعه شهری، زمانی ایمن و پایدار خواهد بود که بر پایه شناخت علمی زمین، طراحی دقیق و مسوولیت‌پذیری حرفه‌ای استوار باشد. در سال‌های اخیر، با طرح توسعه ساختمان‌های بلند در شهرهایی مانند رشت و بندرانزلی، این پرسش بیش از گذشته مطرح…

تصویب پهنه‌های بلندمرتبه‌سازی در رشت و بندرانزلی را می‌توان یکی از مهم‌ترین تصمیمات مدیریت شهری گیلان در دهه‌های اخیر دانست؛ تصمیمی که با هدف مدیریت مهاجرت، کنترل گسترش افقی شهرها، حفظ اراضی کشاورزی و پاسخ به نیاز آینده استان اتخاذ شده است. اصل این نگاه، نه‌تنها قابل دفاع، بلکه مطابق با بسیاری از سیاست‌های توسعه شهری در جهان است. امروزه بسیاری از کشورها به دلیل محدودیت زمین، افزایش جمعیت و هزینه‌های توسعه زیرساخت، به سمت توسعه عمودی حرکت کرده‌اند. اما بررسی تجربه‌های بین‌المللی نشان می‌دهد که موفقیت این سیاست نه…

در کنار هر مصوبه‌شهری، مشخصا بلندمرتبه‌سازی در رشت و انزلی، رسم نقشه‌های برنامه‌ریزان شهری است که با مطالعه و بررسی طرح پیش‌رو می‌توان گفت؛ به یکی از بحث‌برانگیزترین و پرمناقشه‌ترین مسایل رشت و گیلان تبدیل خواهد شد. این طرح و مصوبه درصورتی تصویب و در آینده نزدیک به منصه ظهور خواهد رسید که ایران در جنگی تحمیلی قرار گرفته و از سویی گیلان، رشت و شهرهای آن، در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه، کالبدهای شهری آن شاهد بازتولید خشونت بوده و فروکاست تاب‌آوری آن در سطح بالایی قرار داشته است. در مواجهه نخست با بررسی نقشه…

تصور کنید در آینده‌ای نه‌چندان دور، شهری وجود داشته باشد که در آن دیگر هیچ درختی باقی نمانده است. هوای پاک به کالایی تجاری تبدیل شده و شهروندان برای نفس کشیدن ناچارند اکسیژن را در بسته‌بندی‌های صنعتی خریداری کنند. این تصویر، هرچند اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد، اما پرسشی جدی را پیش روی مخاطب قرار می‌دهد: چگونه انسان به نقطه‌ای رسید که ساده‌ترین موهبت طبیعت را باید خریداری کند؟ شب، آرام و بی‌صدا بر شهر افتاده است. «تد» از دیوارهای بلند شهر عبور می‌کند تا آخرین درخت را پیدا کند. شهری که دیگر بوی خاک نمی‌دهد؛ در آن…

از طبقه سی‌وهشتم یکی از برج‌هایی که ربع قرن پیش قرار بود “گیلان را نجات دهد”، نمی‌توان نوک ساعت عمارت بلدیه رشت را دید؛ البته اگر مه خاکستری و دیوار بلند آسمان‌خراش‌های اطراف، چند ثانیه‌ای فرصت تماشا دهند. از این ارتفاع، شهر دیگر شبیه رشت نیست.خانه‌های کوتاه، سقف‌های سفالی، کوچه‌هایی که باران در آن‌ها راه می‌رفت و شالیزارهایی که تا حاشیه شهر امتداد داشت، جایشان را به هندسه‌ای بی‌پایان از بتن، فولاد، شیشه، کامپوزیت و... داده‌اند. پایین‌تر، خیابان‌های چندین و چندطبقه زیر بار ترافیک خم شده‌اند، کامیون‌های حمل زباله…

گاهی اندوه یک شهر را نمی‌توان در آمارها و گزارش‌های رسمی یافت؛ باید آن را در سکوت خیابان‌های قدیمی، در بادِ نمناک دریای خزر، در سایه درختان کهنسال و در نگاه مردمی جست که هر روز بخشی از هویت سرزمینشان را از دست می‌دهند. امروز، تصویب ضوابط جدید بلندمرتبه‌سازی در رشت و انزلی، برای بسیاری از شهروندان، متخصصان و دلسوزان گیلان تنها یک تصمیم فنی یا اقتصادی نیست؛ بلکه نقطه‌ای سرنوشت‌ساز در آینده این سرزمین است. تصمیمی که اگر بدون شناخت دقیق از ظرفیت‌های محیطی، اقلیمی، اجتماعی و فرهنگی و زیرساختی این دو شهر اجرا شود، می‌تواند…