رفت از میان، لیک ز او ماند یادگار
نامی که بر صحیفه دلهاست پایدار
خبر درگذشت زندهیاد ابراهیم یدک، وکیل فرهیخته، پیشکسوت و خوشنام، اندوهی عمیق بر دل جامعه وکالت نشاند.
برخی انسانها تنها در حرفه خود موفق نیستند؛ بلکه با منش، اخلاق، نجابت و احترام به دیگران، الگویی ماندگار از شرافت انسانی بر جای میگذارند. مرحوم ابراهیم یدک از این دست انسانها بود؛ وکیلی که دفاع از حق را با پایبندی به اخلاق حرفهای درآمیخته بود و در تمامی سالهای فعالیت خود با متانت، انصاف و احترام، نامی نیک از خویش به یادگار گذاشت.
آنچه شخصیت یک وکیل را ماندگار میکند تنها دانش حقوقی، تجربه حرفهای و موفقیت در پروندهها نیست؛ بلکه اثری است که بر رشد و تعالی دیگران میگذارد. زندهیاد یدک از جمله وکلایی بود که علاوه بر جایگاه علمی و حرفهای در تربیت نسلهای بعدی وکالت نیز نقشی ارزشمند ایفا کرد و همواره با روی گشاده، دانش و تجربه خویش را در اختیار کارآموزان و همکاران قرار میداد.
از خاطرات ماندگار دوران کارآموزیام با ایشان، روزی است که به همراه همکارم، سرکار خانم گیسو ابراهیمی به واسطه معرفی مرحوم استاد احمد بزرگنیا، برای اجرای یک دادگاه تشریفاتی و آموزشی، به دفتر کار زندهیاد یدک مراجعه کردیم تا زیر نظر ایشان، یکی از پروندههای مطروحه را مطالعه و با همکاری یکی از کارآموزان ایشان، جناب آقای حمید بکاء، آن را در قالب یک کارگاه آموزشی بازسازی کنیم.
هنگامی که وارد دفتر ایشان شدم، مشغول آموزش به کارآموزان بودند. با وجود مشغله به احترام از جای برخاستند و پس از احوالپرسی گرم، با نگاهی مهربان و پدرانه، استقبالی صمیمی از ما کردند. پروندهای را که قرار بود دادگاه مربوط به آن بازسازی شود در اختیارم گذاشتند. پس از مطالعه پرونده که موضوع آن مربوط به اصلاحات ارضی بود، قرار شد از نگاه خودم لایحهای در دفاع از خوانده تنظیم کنم.
لایحه را تهیه کردم و به محضر آن استاد بزرگوار رساندم. تشویق و تحسین ایشان نسبت به آن نوشته برای من که در ابتدای مسیر حرفهای وکالت بودم، انگیزهای بزرگ ایجاد کرد. همان روز بود که بیش از پیش به توانایی خود امیدوار شدم و تصمیم گرفتم با جدیت و مصممتر از گذشته، مسیر کارآموزی و آموختن این حرفه شریف را ادامه دهم.
در ادامه مسیر نیز هر زمان با مسالهای روبهرو میشدم که حل آن برایم دشوار بود، ایشان با بزرگواری و همان روحیه پدرانه،راهکارهایی ارزشمند ارایه میکردند و بیدریغ یاریرسان بودند. محبت و حمایت ایشان تنها شامل حال من نبود؛ بلکه بسیاری از کارآموزان و همکاران، از دانش، تجربه و بزرگواری آن مرحوم بهرهمند شدند. او همواره بدون چشمداشت، دست یاری به سوی دیگران دراز میکرد و اعتقاد داشت که انتقال تجربه و کمک به رشد همکاران، بخشی از مسوولیت اخلاقی یک وکیل است.
بیتردید، فقدان چنین پیشکسوتی، صرفا از دست دادن یک وکیل نیست؛ بلکه وداع با بخشی از سرمایه اخلاقی، حرفهای و علمی جامعه وکالت است. آنچه از ایشان در خاطر همکاران، موکلین و آشنایان باقی خواهد ماند، نه تنها پروندهها و تلاشهای حقوقی، بلکه منش نیک، فروتنی، حسن معاشرت، آزادگی و اعتبار حرفهای اوست.
امروز با قلبی آکنده از اندوه، یاد و خاطره این پیشکسوت ارجمند را گرامی میداریم و بر این باوریم که نام نیک و آثار ارزشمندش در حافظه جامعه حقوقی ماندگار خواهد ماند.
روحش قرین رحمت الهی، یادش جاودان و نام نیکش همواره در تاریخ جامعه وکالت ماندگار باد.